"Nesto dobro u buducnosti"... Trebam samo jednu pozitivnu stvar u sadasnjosti da mi pokaze da ima smisla nastaviti dalje. Nesto sto ce mi mozda dokazati da nisam u pravu sto mislim da bi cijelom svijetu bilo bolje bez mene!
I ne, ne mogu sama! To sto sam ti rekla sta me muci je bio direktan poziv u pomoc! Ali ako ti ja moram reci sta da radis... Zaboravi! Ne trebas nista raditi! Sve je uredu! Rjesicu ja to sama! Smijesak na lice i odlicno sam! Ako svi vjeruju u to, mozda cu s vremenom poceti i ja!

Read between the lines...

This is what I need...

But You just do not understand that!

THE END

This things are tearing us apart

And You know it brakes my heart...

But only thing that I can do

Is to stop thinking about You.



I would love if all could be the same,

But we both know that once this came

All good memories will be bleached

And all our dreams - almost reached...



I'm afraid that is the end

And all I can say is: Good luck my friend!

GROBNICA LEPOTE
Vladislav Petkovic DIS

Da li znate zemlju s granicom bez kraja
Gde stanuje duga i zivot proleca?
Noci gde ne bese vec tolko stoleca?
To je zemlja njene lepote i maja.

Zemlju gde dan, vazduh i cvece mirise,
Cije vreme nema buducnost ni sate,
Gde su venci, boje - da l' tu zemlju znate?
Da li znate i to da nje nema vise?

Kao uzdah bola, kao sreca ljudi,
Kratka je i njena istorija smrti:
Noc i jedan vetar... I njeni su vrti
Umrli, da niko sad ih ne probudi.

A vec u toj zemlji gde je bilo cvece,
Zivela je ona, i mladost, i duga;
A vec u toj zemlji ovladala tuga,
I umesto maja svud se jesen krece.

Jer jednoga dana, iz drugoga kraja,
Noc i vetar bio, i duvao jako,
Pa cvece i mladost umrli polako...
Posle jesen dosla na sranu maja.

Na sarani maja bila je i ona;
Saranila dane cveca i mladosti
I sa njima vence, i svoje radosti,
I sve sto je bila njena vasiona.

I u toj grobnici mladosti i cveca
Disala je ona jos lepotom svojom
U jesenjoj noci, u noci sa kojom
Grlila je zivot svih mrtvih proleca.

Ali jedne zore, prve zore potom,
Zaspale su blago njene oci dana,
Njene oci cveca, sred zivih obmana,
U jeseni tuznoj, sa njenom lepotom.

Zaspale su potom. Ona, bez zivota
I mladosti, spava na krilima tuge;
Mesto crvi - mrtvo cvece, mrtve duge
Po njoj: ona spava, s njom njena lepota.

MOŽDA SPAVA

Vladislav Petkovič DIS

Zaboravio sam jutros pesmu jednu ja,

Pesmu jednu u snu što sam svu noc slušao:

Da je čujem uzalud sam danas kušao,

Kao da je pesma bila sreća moja sva.

Zaboravio sam jutros pesmu jednu ja.



U snu svome nisam znao za budjenja moć,

I da zemlji treba sunca, jutra i zore;

Da u danu gube zvezde bele odore;

Bledi mesec da se kreće u umrlu noć.

U snu svome nisam znao za buđenja moć.



Ja sad jedva mogu znati da imadoh san,

I u njemu oči neke, nebo nečije,

Neko lice, ne znam kakvo, mozda dečije,

Staru pesmu, stare zvezde, neki stari dan.

Ja sad jedva mogu znati da imadoh san.



Ne secam se niceg više, ni očiju tih:

Kao da je san mi ceo bio od pene,

Il' te oči da su moja duša van mene,

Ni arije, ni sveg drugog, sto ja noćas snih;

Ne sećam se nićeg više, ni očiju tih.



Ali slutim, a slutiti još znam.

Ja sad slutim za te oči, da su baš one,

Što me čudno po životu vode i gone:

U snu dođu, da me vide, šta li radim sam.

Ali slutim, a slutiti još jedino znam.



Da me vide dođu oči, i ja vidim tad

I te oči, i tu ljubav, i taj put sreće;

Njene oči, njeno lice, njeno proleće

U snu vidim, ali ne znam, što ne vidim sad.

Da me vide, dođu oči, i ja vidim tad.



Njenu glavu s krunom kose i u kosi cvet,

I njen pogled što me gleda kao iz cveća,

Što me gleda, što mi kaze, da me oseća,

Što mi brižno pruža odmor i nežnosti svet,

Njenu glavu s krunom kose i u kosi cvet.



Ja sad nemam svoju dragu, i njen ne znam glas;

Ne znam mesto na kom živi ili počiva;

Ne znam zašto nju i san mi java pokriva;

Možda spava, i grob tužno neguje joj stas.

Ja sad nemam svoju dragu, i njen ne znam glas.



Možda spava sa očima izvan svakog zla,

Izvan stvari, iluzija, izvan života,

I s njom spava, nevidjena, njena lepota;

Možda živi i doći će posle ovog sna.

Možda spava sa očima izvan svakog zla.

...

Mirror

I can see the pain deep inside him,
The pain he hides with lying eyes-
But the truth of his bravery and courage
Intrigues me more than pretty lies.
And he continues to be my muse
In everything that he says or does-
But I can't let him know he's admired
That he's a hero to the girl I was.
His every hidden pain is an echo
Of what I had before I gave up feeling-
And it brings me tears that he kept it
That he hid it and that he's dealing.
He's much stronger than I'll ever be,
And I can't tell him since I lost my tongue-
But if I could I'd say he was all I dreamt of
My type of hero, back when I was young.
He can still laugh and smile, and I'm empty
And cold as glass, all I can do is reflect-
Like a mirror, and there's nothing to admire
About someone so blank they can't project.
But I still wish I could give him what he needs,
And I can still dream that that makes me real-
I just long for the ability to say those few words
That he could've been the one to make me feel.